Białko SLIT2 w oku i krwi istotnie związane z wynikami testów poznawczych

Zaburzenia funkcji poznawczych są klasyfikowane jako konsekwencja zmian patologicznych z potencjałem do niszczenia tkanki nerwowej. Jedną z takich zmian, charakterystycznych dla chorób neurodegeneracyjnych, jest akumulacja białek prowadzących do uszkodzeń strukturalnych i czynnościowych.

Dotychczasowe doniesienia sugerowały związek między stężeniem białka Slit Guidance Ligand 2 (SLIT2) a otępieniem późnego początku i chorobą Alzheimera. Jednak wyniki te nie zostały potwierdzone z użyciem komercyjnie dostępnych testów immunologicznych SLIT2. Co więcej, nie opublikowano dotąd danych dotyczących stężeń SLIT2 u pacjentów z otępieniem wczesnego początku.

Nowe badanie przeprowadzone przez naukowców z Boston University Chobanian & Avedisian School of Medicine oraz Boston Medical Center wykazało, że u osób w średnim wieku istnieje istotny związek między stężeniami SLIT2 zarówno w ciele szklistym oka, jak i w osoczu krwi, a wynikami testów neurokognitywnych. To pierwsze badanie, które określiło względne stężenia SLIT2 w ciele szklistym i osoczu oraz powiązało je z funkcjami poznawczymi.

„Zależność między SLIT2, które jest intensywnie eksprymowane w siatkówce oka, a stanem poznawczym nie była wcześniej analizowana. Nasze wyniki pokazują potencjał płynów oka jako źródła do wczesnego wykrywania i diagnozowania chorób neurodegeneracyjnych” – podkreśla współautor badania, dr Manju L. Subramanian, profesor nadzwyczajny okulistyki.

W badaniu wzięło udział 79 pacjentów w średnim wieku 56 lat, którzy przeszli zabiegi okulistyczne oraz ocenę funkcji poznawczych. Pobrano próbki ciała szklistego i osocza, a następnie przeanalizowano je za pomocą specjalnie zaprojektowanego, czułego testu elektrochemiluminescencyjnego Meso Scale Discovery (MSD) SLIT2. Testy immunologiczne tego typu wykorzystują reakcje antygen–przeciwciało do wykrywania obecności i stężenia określonych substancji w próbkach biologicznych.

Wyniki wykazały, że niższe stężenia SLIT2 w ciele szklistym były związane z gorszymi wynikami w teście MoCA (Montreal Cognitive Assessment), używanym do oceny zaburzeń poznawczych, oraz niższym wynikiem Immediate Recall Verbatim, oceniającym pamięć werbalną. Odwrotnie, wyższe poziomy SLIT2 w osoczu wiązały się z niższymi wynikami MoCA. Warto dodać, że ciało szkliste zawierało nawet siedmiokrotnie więcej SLIT2 niż osocze. Nie stwierdzono natomiast korelacji pomiędzy poziomami SLIT2 w obu płynach.

„Zaobserwowaliśmy, że związek między stężeniem SLIT2 a wynikami testów poznawczych pozostaje istotny nawet po uwzględnieniu takich czynników demograficznych jak wiek, płeć, rasa czy współistniejące choroby, w tym cukrzyca, retinopatia cukrzycowa, jaskra oraz obecność alleli apolipoproteiny E (APOE)” – dodaje dr Weining Lu, profesor nadzwyczajny medycyny, patologii i medycyny laboratoryjnej.

Omawiane wyniki zostały opublikowane w Journal of Alzheimer’s Disease, a ich streszczenie przedstawiono podczas dorocznego spotkania ARVO 2025 w Salt Lake City.

Źródło: Journal of Alzheimer’s Disease
DOI: http://dx.doi.org/10.1177/13872877251374287