Podczas 22. dorocznego zjazdu Society of NeuroInterventional Surgery (SNIS) zaprezentowano trzy badania, w których analizowano, czy stosowanie agonistów receptora GLP-1 może zmniejszać skutki udaru mózgu i urazów mózgu lub ograniczać samo ryzyko udaru. Leki te, które obniżają poziom cukru we krwi i sprzyjają redukcji masy ciała, są powszechnie stosowane w leczeniu cukrzycy typu 2 oraz otyłości. Należy do nich między innymi semaglutyd (Ozempic).
Niższa śmiertelność po udarze u pacjentów stosujących Ozempic
W pierwszym badaniu zatytułowanym „Wpływ semaglutydu (Ozempic) na śmiertelność i przeżywalność u pacjentów z ostrym udarem niedokrwiennym: ogólnokrajowa i instytucjonalna analiza retrospektywna” naukowcy z University of Wisconsin–Madison wykorzystali dane pacjentów zarówno ze swojego ośrodka medycznego, jak i z międzynarodowej bazy danych. Celem było sprawdzenie, czy osoby przyjmujące Ozempic, które przeszły udar, miały lepsze rokowanie niż pacjenci, którzy tego leku nie stosowali.
Globalna baza danych obejmowała 2 021 704 pacjentów po udarze, z których 43 338 stosowało Ozempic. Dane z University of Wisconsin obejmowały 13 510 pacjentów po udarze, w tym 190 przyjmujących Ozempic.
W obu grupach śmiertelność wśród osób przyjmujących Ozempic była istotnie niższa. W globalnej bazie zgon z powodu udaru dotyczył 5,26% pacjentów stosujących Ozempic w porównaniu do 21,61% osób, które tego leku nie stosowały. Długoterminowe przeżycie odnotowano u 77,5% pacjentów z grupy Ozempic w porównaniu do 30,95% pacjentów z grupy kontrolnej. Dane z Wisconsin potwierdziły te wyniki – 5,26% pacjentów przyjmujących Ozempic zmarło z powodu udaru wobec 26,57% w grupie bez tego leku.
Mniejsze ryzyko udaru mózgu
Drugie badanie, również z University of Wisconsin–Madison, nosiło tytuł „Związek między stosowaniem Ozempic a ryzykiem udaru: analiza ogólnokrajowych danych z oddziałów ratunkowych”. Naukowcy przeanalizowali dużą bazę danych pacjentów hospitalizowanych po udarach, koncentrując się na tych, którzy najprawdopodobniej stosowali Ozempic. Wyniki wykazały, że w tej grupie ryzyko udaru było istotnie niższe. Autorzy wskazali na potrzebę dalszych badań, z uwzględnieniem dokładnych danych z aptek, by jeszcze precyzyjniej określić wpływ Ozempic na ryzyko udaru.
Lepsze rokowanie po krwotokach i udarach
W trzecim badaniu zatytułowanym „Wpływ agonistów GLP-1 na udar, krwotok podpajęczynówkowy i krwotok śródmózgowy: badanie kohortowe z doborem według skłonności w wielu ośrodkach” naukowcy z University of Texas Medical Branch w Galveston sprawdzali, czy inhibitory GLP-1 poprawiają rokowanie po krwotokach śródczaszkowych (zarówno samoistnych, jak i spowodowanych pęknięciem tętniaka) oraz po udarach. Analizie poddano dane pacjentów z okresu 6 i 12 miesięcy po krwotoku mózgowym oraz 1 i 2 lat po udarze niedokrwiennym. Wykazano, że stosowanie agonistów GLP-1 wiązało się z niższym ryzykiem zaburzeń funkcji poznawczych, napadów drgawkowych, kolejnych krwotoków mózgowych oraz zgonu po udarze i krwotoku.
Potencjał ochronny leków GLP-1
Ahmed Elbayomy, lekarz i naukowiec z Department of Neurological Surgery na University of Wisconsin–Madison oraz główny autor dwóch z tych badań, podkreślił, że wyniki są obiecujące:
– Potrzeba oczywiście dalszych badań, ale widoczny potencjał ochronny tych leków to bardzo interesujące odkrycie – powiedział.
Z kolei dr Matias Costa z Department of Neurosurgery na University of Texas Medical Branch, autor trzeciego badania, dodał:
– To badanie może wnieść nową perspektywę do dyskusji o zapobieganiu i łagodzeniu wyniszczających skutków udarów mózgu i urazów neurologicznych.
Źródło: Society of NeuroInterventional Surgery
